Mijn Schaapjes

              Op deze site wil ik jullie over mijn schaapjes vertellen

                        en over alles wat ik van hun wol maak.

                     

Ik had ook een droom!

De crematie dienst van Ria was voor mij niet alleen een afscheid nemen maar tevens een troost ontvangen door de woorden die ze enkele dagen voor haar heengaan op een CD had laten vastleggen.

De tekst, die ons onbekend was, werd tijdens de dienst, vooraf gegaan door de muziek:

“ I have a dream.” van Abba, afgespeeld.

                                            ------------------------------------

Ik had ook een droom,

75 jaar getrouwd zijn halen.

Helaas is dat niet uitgekomen.

Maar, ik geloof nog ook in engelen.

Bewaar engelen, steun engelen, hulp engelen en engeltjes op je schouder.

Dat die bestaan weet ik zeker, want ik ben ze m’n hele leven tegengekomen.

Dat waren jullie, allen die hier nu zijn.

Maar mijn grootste, mijn kostbaarste engel ben jij Jan.

Jij hebt me altijd beschermd en bewaard.

Als ik dreigde te verdwalen, zorgde jij dat ik de goede weg weer vond.

Jij zette me op een voetstuk en gaf me waarde

Jij gaf me het gevoel nodig te zijn.

Jij,

Mijn grootste steun en toeverlaat.

Ik weet dat je het nu erg moeilijk hebt, nu jij daar zit en ik hier lig.

Maar weet, dat ik al die jaren intens gelukkig ben geweest met jou.

Dat ik genoten heb van jou liefde, van je lach, van elk moment

Ik heb van je gehouden als geen ander, want niemand heeft je zo gekend als ik

Onze liefde is zo groot en zo sterk dat,

ondanks, dat we nu elk een kant uitgaan,

wij in gedachten altijd bij elkaar blijven.

Als je het moeilijk gaat krijgen, ben ik bij je.

Als je problemen krijgt, bepraat ze met me en dan weet je wat ik je zou antwoorden.

Wij met z’n tweeën. Dat blijft voor altijd.

Lieve kinders,

Ik ben blij dat ik nog zo lang bij jullie heb kunnen blijven, dat ik jullie allen volwassen heb kunnen zien worden.

Dat was niet altijd even makkelijk, zowel voor jullie, als voor pa en mij.

Maar wees ervan overtuigd dat ik, maar óók Pa, altijd jullie geluk ons voor ogen gestaan heeft. Mochten we daardoor soms fouten hebben gemaakt, dat spijt mij dat.

Het is toch niet helemaal fout gegaan, jullie zijn allemaal lieve goede volwassen mensen geworden, met liefde en zorg voor je naasten en de dieren om je heen.

Jullie zijn nu allemaal hier en jullie hebben ons in deze moeilijke dagen toch niet alleen gelaten, integendeel, jullie hebben nu allemaal, alles gedaan wat in jullie vermogen lag om ons alles zo fijn mogelijk te maken.

Daar wil ik jullie toch bedanken. Het was fijn dat te ondervinden.

Lieve kleinkinderen,

Ook voor jullie is het moeilijk om nu hier te zijn, maar in ben wel blij dat jullie hier zijn.

Blijf maar altijd goed je best doen, thuis, maar ook op school.

Wordt maar net zulke goede lieve, mensen die ook goed voor dieren zorgen.

En verder alle anderen die hier nu zijn.

Ook jullie hebben tot mijn bewaarengelen gehoord. Door m’n levenlang mijn familie te zijn, door m’n vrienden te zijn, sommigen al vijftig jaar en sommigen zijn van weblog kennissen, weblog vrienden geworden, en de kennissen, die door hier te zijn, zich vrienden hebben getoond.

Daar ben ik blij mee en daar ben ik jullie dankbaar voor. Jullie steun, warmte en liefde heeft me goed gedaan, ook omdat ik weet dat dit steun en troost voor Jan betekent.

Ik hoop vooral dat jullie dit in de toekomst zullen blijven doen, Jan zal het nog zo nodig hebben.

Ik had jullie nog graag een heleboel meer willen vertellen. Maar de vermoeidheid begint toe te slaan.

Weet wel dat ik dankbaar ben dat ik jullie allemaal, zoals je hier zit, heb mogen kennen en van jullie warmte, vriendschap en liefde heb mogen ontvangen.

Jan, mijn lief, het wordt tijd om te gaan.

Het zal niet makkelijk zijn, maar hou je taai, je hebt steun van alle kanten.

En ik hou van jou, ik heb je lief, mijn Jan.

                               ________________________

Met deze log sluit ik de berichten op de web-log van Ria.

Ik hoop dat de mensen die haar logs in de toekomst zullen lezen en/of herlezen kracht uit haar genoteerde logs kunnen putten.

In mijn persoonlijk web-log http://chopinensander.web-log.nl zal ik binnenkort proberen duidelijk te maken hoe we, vaak samen met onze kinderen, als echtpaar met de ongeneeslijke kanker van Ria zijn omgegaan.

Het is mijn bedoeling, in de toekomst, daar tevens een boek over te gaan schrijven in de hoop daarmee mensen te kunnen helpen.

En ook ik had nog zoveel plannen.............

Update

Zie vandaag log Jan

Even een update

Het wordt niet een update die ik graag zou willen schrijven, want het gaat niet zoals ik het zou willen. Ondanks de zuurstof blijf ik elke dag erg moe. Doordat de morfine nu op 75 zit, heb ik nu geen pijn meer.

Door die grappenmakerij van de laatste week ben ik wel twee kilo afgevallen en dat is minder, vooral omdat ik absoluut geen zin in eten heb en het me de grootste moeite kost om voldoende Nutridrink naar binnen te werken. Ik realiseer me heel goed dat, als dat niet lukt, dat januari dan ook moeilijker wordt................, wees ervan overtuigd dat ik m'n uiterste best blijf doen. Ik heb nog het weefgetouw en ook nog Kerstballen!

Als de schering (de lengtedraden) op het weefgetouw eenmaal is opgebonden, dan is de inslag (de breedtedraden met de schietspoel) makkelijk te doen, zelfs door Lenie of door ieder ander die daar idee voor heeft. Het is dan simpel een kwestie van: op het patroon kijken welke trappers je moet intrappen, schietspoel er doorheen schieten en de speld op het patroon verplaatsen. Dat moet, volgens mij, te doen zijn. Maar eerst moet het hevelrijgen afgemaakt worden en daarna nog het rietrijgen. Doordat ik de laatste dagen grotendeels op bed heb gelegen, is er van het hevelrijgen nog niet veel bijgekomen. Ronald heeft me nog wel de oude computer van Jan helemaal van binnen schoongemaakt (en daar zat me een lading stof in!) Gelukkig heeft Ronald ook zoveel verstand van de binnenkant van computers dat hij hem weer netjes en snel aan de praat kreeg. Jan duikelde nog een bedtafeltje voor computers voor me op. Mét ledlampje, zodat ik nu ook op bed kan computeren.

Ik ga in ieder geval proberen om morgen wat foto's te maken van het hevelrijgen te maken. Ik hoop dat lukt!

Maar dat lezen jullie morgen dan wel weer.

Even een dagje rust

Zie vandaag log van Jan

Opbomen en bomen

Vannacht voor het eerst de zuurstof de hele nacht in gehad en dat beviel stukken beter! Gister- en eergistermorgen moest ik, na het opstaan, direct de zuurstof in en dan duurde het wel de hele morgen voordat ik een beetje op peil was. Vanmorgen was het direct goed en had ik pas in de namiddag weer zuurstof nodig en dat was heel wat prettiger.

Temeer daar we vandaag weer moesten opbomen!

En opbomen, dat is iets dat kun je niet in je eentje, vandaar dat Lenie kwam helpen. Terwijl Lenie aan de voorkant van het weefgetouw alle draden strak vast houd en een beetje netjes klad kamt met de vingers, draaide ik, aan de achterkant de draden op de kettingboom.

Helemaal links kun je nog het draaiwiel van de kettingboom zien.  Ook kun je nog de kruislatten zien, die dwars dor het garen lopen. Die kruislatten zorgen ervoor dat het garen netjes naast elkaar blijft liggen en tijdens het opbomen worden er ook steeds dunne latten op de kettingboom gelegd, zodat, ook op de kettingboom, het garen niet in elkaar getrokken kan worden.

Terwijl Lenie en ik druk aan het opbomen waren, hadden  Chris en Jan Chopin gepoetst, geborsteld en ingespannen. Met z'n vieren konden we toen de bomen rond Wachtum eens bekijken.

De temperatuur was lekker en er kwam zelfs zo nu en dan een waterig zonnetje om de hoek kijken.

Chopie deed het goed. Hij had er duidelijk zelf ook weer zin in. Regelmatig deed hij zelfs een galopje. Het duurde dan ook niet lang of Choop had het schuim weer tussen z'n billen staan.

Eenmaal weer thuis hebben we Chopin eerst maar eens lekker met water al het zweet van zijn lijf afgespoten. Daarna wordt, (met een soort zweetmes van plastic!) al het water van z'n lijf getrokken. En dan komt het mooiste gedeelte voor Chopin: Lekker in de bak rollen! In no time verandert hij van een zwart paard in een bruin paard, je ziet dan alleen nog maar zand op z'n lijf en reken erop dat hij z'n best doet om elk plekje van z'n lijf door het zand te halen!

Helaas gaat zo'n mooie middag veel te snel voorbij en al gauw was het tijd voor Chris en Lenie om weer afscheid te nemen. Maar we hebben genoten en niet zo'n klein beetje ook!

    

Aan de fles......

Sinds gisteren ben ik aan de fles en ik moet zeggen het bevalt me prima!!!

Gistermiddag werd, na enige communicatiestoornis (hoe kan het ook anders...), hier thuis de zuurstof installatie bezorgd. Het is een soort verplaatsbare airco, ook ongeveer zo groot. Er zit 12 m. slang aan, dus mijn actieradius is nog wel behoorlijk, en aan die slang zit zo'n zuurstofneusbrilletje. Daarnaast werd er ook nog zo'n ruim 1m. hoge zuurstoffles bijgeleverd, maar die hoef ik niet te gebruiken, die is alleen  voor 'het geval van'. En ook nog twee kleine zuurstoftankjes in een handige draagtas, zodat ik ook van huis kan. Nou, me dunkt, ze hebben me goed voorzien!

De mobiliteit moest natuurlijk meteen worden uitgetest door buiten foto's te maken.

en dat foto's maken ging prima!

Ik heb de zuurstof gelukkig niet de hele dag nodig, maar naar behoefte kan ik weer aan de fles. Het helpt wel heel goed en heb veel, veel minder last van vermoeidheid nu.

De Daturaplant blijft maar bloeien. Er zitten nog heel veel knoppen in de plant en elke dag bloeit hij prachtig mooi.

Uiteraard zitten er ook wel nadelen aan het zuurstof apparaat, maar dat zijn meer de nadelen voor Jan. Als ik zuurstof gebruik mag ik niet roken, maar ook niet in de buurt van open vuur komen, dus ook niet bij het gasfornuis..........;-) Het koken is weer Jan z'n afdeling geworden.......... over het algemeen maakt hij er ook nog wel wat van...........

Doordat het zuurstof apparaat in de keuken staat, is het roken in de keuken nu streng verboden! Dat is niet zo erg, want in de keuken rookten we toch niet en in mijn werkhok heb ik nog steeds vrij spel.......

Wel moesten we aan de brandweer en de verzekering doorgeven dat we zuurstofgasflessen in huis hebben.

In de tuin ontdekte ik dat ook de gladiolen weer zijn gaan bloeien!

En dit zijn heel bijzondere gladiolen! Zo'n vijf jaar geleden speelde Mariel in een toneelstuk bij haar vereniging en dat heette "De dood of de gladiolen". Het was een succes en na afloop kregen ze allemaal een pakketje gladiolenbollen. Die heeft ze toen bij ons in de tuin geplant, want dat was in de tijd dat Jan met darmkanker in het ziekenhuis lag.

Tegen de tijd dat de gladiolen gingen bloeien, ging het met Jan weer de goede kant op! Jan heeft de bollen dit voorjaar voor mij weer in de tuin geplant en nu bloeien ze weer...................!

Het wordt dit weekend niet bloedheet, maar toch ook niet slecht. Maak er allemaal een mooi weekend van, doen wij ook! (zowel mét als zonder fles....) 

Ben der weer!

Zo, ben weer thuis! en dat voelt goed!

Helemaal als ik al jullie hartverwarmende reacties lees................... mijn oprechte dank hiervoor. Het heeft Jan ook heel erg goed gedaan.

Maandagmorgen eerst had ik nog 'n beetje hoop dat het goed zou gaan, maar gaandeweg de dag kwam die verlammende vermoeidheid toch weer terug en werd steeds erger. Voor mijn gevoel moest er iets aan gedaan worden, want anders ging het helemaal fout. Dat was de reden dat ik me heb laten opnemen in het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis werd er meteen van alles gecontroleerd, gechecked en nagekeken. Bloedmonsters genomen van gewoon bloed en slagaderbloed en de volgende morgen zou er nog een CT-scan van de longen komen en er was meteen zuurstof toegediend, nog voor dat ik in de ambulance lag.

Met die zuurstof voelde ik mij zienderogen opknappen. Later zou blijken dat zuurstoftekort ook de voornaamste reden van de vermoeidheid was. Ergens was ik in een visuele cirkel terechtgekomen: Door te moe om fatsoenlijk te eten, kreeg ik bijna geen energie meer en door de verlammende vermoeidheid was het mij ook niet meer mogelijk om op tijd alle pufjes in te nemen, hetgeen nog meer vermoeidheid veroorzaakte........

In het ziekenhuis hebben ze me weer goed opgelapt en ik voel me weer prima. Ze hebben er ook voor gezorgd dat ik nu zuurstof thuis krijg en het is dan de bedoeling dat ik, naar behoefte aan de fles ga........., hoeft gelukkig niet 24 uur per dag.

Alleen bij al die onderzoeken kwamen ze er wel achter dat de uitzaaiingen nu ook in de lever zitten. Dat is minder, maar niet helemaal onverwacht, want die uitzaaiingen konden, via de lympheklieren ja alle kanten op.

Maar toen dokter Bram (ik weet z'n achternaam niet) vanmorgen zei dat ik, wat hem betrof, niet langer in het ziekenhuis hoefde te blijven, had ik het zeer snel geregeld dat Jan en Marielle, mét kleding voor mij, om een uur op de stoep van het ziekenhuis stonden en om twee uur was ik weer thuis!

Morgen komt de huisarts nog wel en waarschijnlijk ook dat zuurstofgedoe. Ze hebben het ook al voor elkaar gemaakt dat, mocht ik thuiszorg nodig hebben, dat ook al aangevraagd is, maar dat zie ik dan allemaal wel. Voornaamste is: Ik ben weer thuis!

En dat voelde goed! Alles was er nog en ik heb met Jan en Marielle lekker buiten koffie gedronken en ik kan je verzekeren dat dat hééél wat lekkerder smaakt dan in zo'n benauwd ziekenhuis!

Ik kreeg trouwens nog wel een grandioos cadeautje van Jeanine, die gisteren bij me op bezoek was: een doos met prachtige Kerstballen, voorzien van een paardenmotief! Ik heb haar beloofd om ze deze Kerstmis persoonlijk bij ons in de boom te hangen..........

Zo je ziet, we gaan gewoon verder waar we gebleven zijn. Dat kan ook want, naar nu blijkt, heeft de bestraling toch wel z'n werk gedaan en kan ik weer goed eten! 

Vermoeid

Hallo,

Ria is nog altijd te moe om een log te kunnen plaatsen.

Voor meer informatie klik hier

Jan

Bijwerkingen

Sorry,

door de bijwerkingen van de bestralingen, voorlopig geen logje.